Bij wijze van hoge uitzondering nemen we (met veel dank!) een artikel over van Inge Crul uit het laatst verschenen nummer van ons Binnenblad.

Ze zijn al een paar jaar weg. Verrot, kapot. Dat is niet de eerste keer, want in 2008 speelde precies hetzelfde.
Vandaar dus in de herhaling: ‘De vogels zijn gevlogen’. Maar ze komen terug – als wij dat willen!
Vijf vogels zijn al dankzij de gemeente hersteld en wachten op de kleuren van Hannes. Nu die andere vijf nog! Want we missen ze in de wijk! Als alle lezers van het Binnenblad daaraan meewerken, moet dat lukken!

De lentevogels

‘De vier jaargetijden’, dat is de officiële naam. In de zomer gaan ze schuil in het groen. In de herfst en de winter geven ze kleur aan de kale koude omgeving. In de lente staan ze symbool voor het ontluikende groen. Vandaar dat Hannes het liefst over ‘Lentevogels’ praat. Ze kwamen hier in 1983 dankzij het plan van de toenmalige Haarlemse stadsarchitect Wiek Röling voor de kinderspeelplaats op het Wilsonsplein: een kunstwerk van wijkkunstenaar
Hannes Kuiper moest er komen, in de bekende heldere kleuren.

Houtrot
De vogels hebben al aardig wat stormen overleefd. Bij de jaarwisseling van 1998/1999 werden er drie, incluis de palen, gesloopt. Hannes, altijd zonnig, restaureerde ze. In 2008 waren álle vogels aan hun einde. Ze waren gemaakt uit duimendik plakhout en, zoals Hannes destijds zei: “Na vijfentwintig jaar zegt het materiaal: het is genoeg”. Er waren zelfs duiven in gaan broeden. Hannes: “Vogels zoeken elkaar op hè.”
Restaureren had geen zin. Hannes – blijvend zonnig – maakte ze helemaal opnieuw, met hulp van kunstvrienden.
De speeltuin werd een ‘driegeneratiesplek’, de beelden werden verplaatst van de zandbak naar de hoek van de Sophiastraat, het oorspronkelijke ‘speelhuisje’ en een houten brug verdwenen, er kwam in 2011 een ‘bergbezinkbassin’ voor de opvang van té hevige regenval onder het plein en de houten palen werden vervangen door betonnen. En toen kwam het moment, een paar jaar geleden, dat het hout het opnieuw begaf. Hannes: “We liepen er toevallig langs en zagen dat een bedrijf bezig was ze weg te halen.” Hannes’ eega, kunstenares Christine Peursum: “Hout is kwetsbaar. Wij zeiden in 2008 nog: doe het dan van metaal of van kunststof.”

Vijf van de tien in de grondverf
Er gloort hoop. Binnen het beperkte budget en na afweging met andere kunstopdrachten en restauraties
besloot de gemeente dat vijf vogels terug kunnen komen op een duurzame manier. Er staan nu vijf replica-vogels ‘in de grondverf’ in Hannes’ atelier, gemaakt door de Kunstwacht in Delft. Hannes kreeg duizend euro voor de onkosten om die naakte witte beelden weer te kleuren.

En toch, en toch….
Maar toch, toch, toch… Zouden Hannes en Christine het zo fijn vinden om de andere zwaar beschadigde vogels ook in ere te herstellen. Zodat er in de lente weer tien vrolijke kleurige vogels het Wilsonsplein opvliegen. De restanten liggen nu nog bij de Kunstwacht. Voor duizend euro per vogel kunnen die ook als feniksen uit hun as herrijzen.

Haal de lentevogels binnen!
Hoe gaan we dat doen? Hannes en Christine zitten barstenvol ideeën: crowdfunding? Een benefietconcert
in de Nieuwe Kerk, zou dat niet mooi zijn? Verkoop van etsen die Hannes maakt van vogels?
Hulp bij het maken van nieuwe vogels naar het model van de oude?
Het plan is nu een wijk-werkgroep hiervoor op te richten. Wil je meedoen? Meld je dan aan bij
Christine en Hannes: kuiperpeursum@chello.nl telefoon: 023 5312805).